Boos en verdrietig - Column burgemeester

Burgemeester Kottelenberg

We leven in een bijzondere tijd. Dachten we afgelopen zomer echt dat we corona achter ons konden laten? Inmiddels weten we wel beter. Het lijkt alsof we in hetzelfde schuitje zitten waar we vorig jaar om deze tijd ook al in zaten. En het leek zo mooi deze zomer. Velen waren gevaccineerd, de besmettingen liepen fors terug en veel beperkingen werden opgeheven. Niet-gevaccineerden leken mee te kunnen liften op de groeiende algemene weerstand tegen het virus. We dachten dus, dat hebben we weer gehad, en de regering dacht het ook. Maar het virus heeft ons weer verrast. Het is veranderd en nog besmettelijker geworden. Gevaccineerden blijken toch besmet te kunnen worden, en besmettelijk te zijn, al worden zij in verreweg de meeste gevallen niet of nauwelijks ziek. De besmettingen onder ongevaccineerden verlopen heftiger. We hebben allemaal gehoord van de vele overlijdens afgelopen weken in het Anker in Kesteren. Een zorgelijk aantal inwoners van onze gemeente ligt op dit moment verspreid over Nederland in ziekenhuizen op de IC. Neder-Betuwe is momenteel één van de meest besmette gemeenten in Nederland.

Door het coronavirus worden we met de neus op de feiten gedrukt: wij hebben niet alles onder controle en het gaat in het leven niet altijd zoals wij willen dat het gaat. Dat is trouwens nooit anders geweest. Maar soms lijkt het wel of dat besef in onze maatschappij, waarin ‘maakbaarheid’ de norm is, verdwenen is. De realiteit van dit moment is echter dat corona opnieuw ons leven beheerst en ons doen en laten bepaalt. Net nu we na deze zomer dachten dat we ons normale leven weer konden oppakken. We zijn het zat en dat is begrijpelijk, en het maakt ons boos en verdrietig. Boos, omdat we ons toch weer moeten aanpassen aan beperkingen die de overheid ons oplegt. Boos dat we wéér beknot worden in onze bewegingsvrijheid. Boos op al die anderen, van wie we verwachten dat zij ervoor zorgen dat al dat coronagedoe nu eindelijk eens voorbij is. En heel verdrietig om de vele zieken en overlijdens in onze omgeving.

Verdriet en boosheid liggen dicht bij elkaar en het voelt allemaal alsof ons iets is afgenomen. We hebben dus behoefte aan een zondebok. Dat kan een regering zijn, die met de kennis van het moment besluiten neemt die maar ten dele blijken te kloppen of onvoldoende hebben opgeleverd. Dat kunnen boa’s of politieagenten zijn, omdat zij handhaven. En dat kan een burgemeester zijn die mooie stukjes schrijft maar het ook niet oplost, “en dan ook nog vluchtelingen in schepen hier naar toe haalt”. Ik zie een toenemende agressie in onze gemeenschap. Ik hoor het van medewerkers in het gemeentehuis die worden afgeblaft aan de telefoon als zij gesprekken hebben met inwoners. Ik hoor het vanuit de zorg als noodzakelijke behandelingen moeten worden uitgesteld. Ik zie het op sociale media omdat vuurwerk ook deze jaarwisseling niet is toegestaan. De lontjes zijn heel kort. Zelfs zo kort dat afgelopen weekend er maar vast veel illegaal vuurwerk in onze gemeente tot ontploffing is gebracht.

Eén ding is zeker, met boosheid krijgen we corona er niet onder. Je kont tegen de krib gooien en je van alle beperkingen niets aantrekken zal ook niet helpen. Integendeel. Mensen uitschelden die hun werk doen lost ook niets op. Wat dan wel? Als ik het wist zou ik het u zeggen. Wel weet ik dat de basismaatregelen, zoals anderhalve meter afstand houden en testen als je je niet goed voelt, helpen om de verspreiding van het virus tegen te gaan. Als we goed kijken zien we ook, dat we wel enige vorderingen maken bij de bestrijding. De booster-prik zal de weerstand vergroten. Er wordt door wetenschappers over de hele wereld keihard gewerkt om de vaccins te verbeteren. In ziekenhuizen en bij huisartsen neemt de kennis over behandeling van corona, en van de gevolgen op termijn, dagelijks toe. Er is deze week een medicijn goedgekeurd dat werkt tegen de ziekteverschijnselen van corona. Het zijn kleine stapjes in de goede richting. Wat ook helpt is een samenleving die de feiten accepteert en meehelpt om weerbaar te zijn als het tegenzit. Het blijft een waarheid als een koe: “Alleen samen krijgen we corona eronder.”

Jan Kottelenberg,
Uw burgemeester