Wethouder Herma van Dijkhuizen: Lelies

We maken ongekende tijden mee waarin moeite en vreugde, verdriet en blijdschap elkaar afwisselen.

Als u dit leest is Koningsdag voorbij. Koningsdag zonder aubade en fleurige kindermutsen, zonder kleedjesmarkt en geschminkte wangen. Koningsdag zonder zeepkistenrace en zonder puzzelrit. Maar een Koningsdag waarop we wel onze vlag uit konden hangen, fier wapperend met de oranje wimpel er aan.

Het is in deze weken zo gemakkelijk om het te hebben over wat we niet kunnen. Maar om me heen zie ik hartverwarmende dingen gebeuren die, juist nu, wel kunnen, zoals rode harten voor de ramen van Elim, we brengen bloemen, fruit en taart, doen boodschappen en sturen elkaar kaarten. We telefoneren, videobellen en raamzwaaien… Naast alle ongemakken, verdriet en zorgen kunnen we ook genieten. Onze samenleving die, laten we eerlijk zijn, behoorlijk ‘ik-gericht’ was geworden, bloeit op en opent zich als een geurende bloem omdat we meer tijd en oog hebben voor een ander. Van rennen, vliegen en stressen zijn we nu naar rust, ruim tijd en soms verveling gegaan. Uit veel van wat ik om mij heen zie en hoor blijkt dat we dit goed aankunnen en op veel manieren verbinding zoeken.

Dat maakt de werkelijkheid niet minder ernstig. De intensive-care’s liggen vol met mensen die vechten voor hun leven. In onze verpleeghuizen is de situatie onwerkelijk omdat zoveel zeer sterken besmet zijn en nu dubbel en dwars verzorging en aandacht nodig hebben. Maar wij kunnen nu niet naast ze staan. Ook in Neder-Betuwe is veel verdriet omdat ouderen van wie we houden, overlijden.

En nu zit ik aan mijn keukentafel, zaterdagochtend, de achterdeur staat open en ik zie de natuur uitbundig bloeien; tulpen, viooltjes, spirea, ribes en veel fris groen. In een boom zingt de merel uit volle borst zijn lied terwijl hij tussendoor zijn jongen voedt. Mussen kwetteren om het hardst in de uitlopende klimroos. Op zo’n moment kan ik me bemoedigd voelen door de overweldigende natuur die zich niet uit het veld laat slaan en ons troost en hoop biedt. En dan denk ik aan onze trouwtekst uit Mattheus 6 die we meekregen in 1992 van ds. Den Besten. “Kijk naar de lelies, kijk hoe ze groeien in het veld. Ze werken niet, ze weven niet, maar zelfs Salomo ging in al zijn luister niet gekleed als een van hen.” We maken ongekende tijden mee waarin moeite en vreugde, verdriet en blijdschap elkaar afwisselen. We weten niet hoe lang deze periode van thuis blijven gaat duren. Wanneer kunnen we elkaar weer ontmoeten en omhelzen? Maar één ding weet ik wel zeker: we komen hier met elkaar sterker uit.

Herma van Dijkhuizen,
Wethouder Volksgezondheid

Wethouder Herma van Dijkhuizen