Onze persoonlijke routekaart - blog burgemeester Jan Kottelenberg

De alledaagse dingen vragen om onze aandacht. Maar het virus is nooit ver weg...

Vorige week maandag vroeg ik om geduld. Op dinsdag keken we opnieuw naar een persconferentie van uitgestelde hoop. Geruststellend voor de overbelaste zorgmedewerkers. Teleurstellend voor degenen die wachten op voldoende vaccinaties, het einde van de avondklok en het openen van terrassen.

En toch merk je dat we voortdurend hoop koesteren. Met enige verwondering en terughoudendheid kijken we naar de gepresenteerde routekaart. Maar de data onthouden we. We speculeren over hoeveel stappen vooruit en hoeveel achteruit wij - ons land - de komende weken weer zullen zetten. En zo gaan we verder met hoop en uitgestelde hoop.

De alledaagse dingen vragen om onze aandacht. Maar het virus is nooit ver weg: onze kinderen laten we testen omdat iemand in de klas corona bleek te hebben; nadenken of er toch nog mogelijkheden zijn om je producten of diensten aan de man te brengen; overleg met je collega tijdens een wandeling of toch beter via Teams?; een afspraak maken voor een vaccinatie of de uitstel ervan verwerken.

Gewoonlijk hebben we het gevoel dat de dingen die ons overkomen door onszelf kunnen worden opgelost. In coronatijd hebben we de grenzen leren kennen van wat wij, u en ik, zelf kunnen bereiken. Het is moeilijk deze grenzen te accepteren. Te accepteren dat we afhankelijk zijn van anderen.

Als we moeten wijken voor ons gezamenlijke belang, dan zijn de lontjes soms kort. Wat dat betreft is de telefoonlijn van de GGD een goede thermometer voor de stemming in Nederland; naast vele vriendelijke mensen wordt via die lijn ook Nederland op z’n smalst zichtbaar.

We moeten voort. Betere tijden wachten. Laten geduld en hoop onze persoonlijke routekaart bepalen.

Jan Kottelenberg,
uw burgemeester

Burgemeester Jan Kottelenberg