Op je moeder mag je trots zijn

Pleegouders Eline en Paul

Eline en haar man Paul zijn sinds vijf jaar pleegouders van hun pleegzoon van 8 jaar. Waarschijnlijk blijft hij tot hij zelfstandig is bij Eline en Paul wonen. Ook hebben zij nog twee zoons van 13 en 16 jaar.
Het idee om pleegouder te worden, ontstond al vroeg in hun relatie, vertelt Eline. ‘Al toen we verkering hadden, 25 jaar geleden, hadden Paul en ik het over pleegkinderen. We vonden het mooi om wat te gaan betekenen voor een kind van iemand anders. De dynamiek van een andere cultuur en een andere leefwereld leren kennen, vinden wij erg verrijkend. Al vanaf dat we ons gingen verdiepen in pleegzorg, realiseerden we ons dat de ouders van pleegkinderen een belangrijke rol in hun leven spelen. Dit vormt de identiteit van een kind. Ieder kind heeft het recht om te weten waar hij of zij vandaan komt.’

Pleegzorg Paul en Eline

Kippenpoten en lasagne

Eline, Paul en hun pleegzoon hebben nu regelmatig contact met zijn moeder. ‘Dat is niet altijd zo geweest. De eerste jaren was het contact best lastig en waren we veel aan het coachen richting onze pleegzoon en zijn moeder. Nu hij wat ouder is, wordt het contact soepeler. Inmiddels zien we zijn moeder eens in de maand: de ene keer bij ons thuis en de andere keer bij haar. Dit doen we zonder begeleiding. Ook tussen de bezoeken door hebben we contact met haar. Bijvoorbeeld als er iets bijzonders is, zoals het afzwemmen van onze pleegzoon. Soms vraag ik haar mee om te gaan kijken bij een optreden van het kinderkoor van onze pleegzoon. Filmpjes sturen we ook over en weer. Dit gaat nu allemaal een stuk spontaner en ongedwongener dan voorheen.’ Het verbeterde contact betekent niet dat de moeder van de pleegzoon van Eline en Paul achter de situatie staat. ‘Het blijft lastig voor haar. Toch accepteert ze veel van ons als pleegouders. Dit laat ze merken door regelmatig iets lekkers voor ons klaar te maken, zoals een schaal kippenpoten of lekkere lasagne. Iemand zei hierover weleens tegen ons: in haar cultuur is pleegzorg eigenlijk een schande, maar het feit dat ze dit voor jullie doet, zegt heel veel.’

Erken en geef ruimte

‘Om de samenwerking met de moeder van onze pleegzoon te verbeteren, zijn wij altijd respectvol met haar om blijven gaan. We gunnen haar een plek in het leven van haar zoon. Het is voor onze pleegzoon een redelijk normaal verhaal: hij heeft twee moeders en twee vaders. Hij noemt zijn moeder naar andere kinderen ook weleens zijn buikmama. We erkennen haar als de moeder van onze zoon en geven haar de ruimte om moeder te zijn. Het heeft het ons erg geholpen om dit in het dagelijks leven steeds uit te spreken naar onze pleegzoon. Ook waar zijn moeder bij is: ‘dit is jouw moeder. Zij maakt de lekkerste kippenpoten van de hele wereld en op je moeder mag je trots zijn.’